O typach statków rybackich i pomocniczych

Kuter rybacki - najmniejsza jednostka połowowa, która służy rybakom do połowu ryb w systemie zbliżonym do połowu trawlerami. Kutry dzielą się na małe (o długości 13-15 metrów), średnie (do 17 metrów) i superkutry (do 24 metrów). Kutry mogą być drewniane, stalowe lub wykonane z laminatów. Połowy na dalekich akwenach odbywają się w oparciu o statki bazy. Napęd współczesnego kutra stanowi zwykle silnik spalinowy o mocy do 400 KM, dawniej było nim ożaglowanie do 45 m2 powierzchni.

Trawler - statek rybacki przystosowany do połowu ryb dennych przy pomocy włoków dennych i pelagicznych (do połowu w toni) ciągniętych za statkiem. W Polsce budowane były głównie trawlery, trawlery przetwórnie i trawlery zamrażalnie. Trawlery mają silnik dużej mocy, śrubę napędową o dużej średnicy i mocną budowę kadłuba. Pomimo stosunkowo niedużych rozmiarów dopuszczone są do żeglugi nieograniczonej. Ryby łowione mogą być z trawlera w stary sposób z burty lub w nowszy, z rufy. Trawlery-przetwórnie i zamrażalnie powstały z uwagi na konieczność polepszenia jakości ryb pochodzących z dalekich łowisk. Ryba przechodzi przez zmechanizowaną linię obróbki i dostarczana jest do statku bazy lub na ląd w postaci zdatnej do konsumpcji jak konserwy, filety, mączka rybna czy tran.

Luger - mały statek rybacki (dryfter) przeznaczony głównie do łowienia śledzi i makreli za pomocą sieci dryfujących (pławic). Połowy odbywają się w nocy. Załoga przeważnie liczy około 20 ludzi, a moc silnika nie przekracza 500 KM;

Lugotrawler - statek rybacki powstały z połączenia trawlera z lugrem. Przystosowany do połowów zarówno (za pomocą włoków i pławic) ryb dennych, jak i pelagicznych (pływających w toni wodnej). Lugrotrawler jest zazwyczaj mniejszy od trawlera, a od lugra różni się głównie większą mocą silnika potrzebną do trałowania. Możliwość połowu tymi dwiema metodami pozwala na użytkowanie i połowy z tego typu statków przez cały rok. Na początku lat pięćdziesiątych XX wieku w gdańskiej Stoczni Północnej zbudowano serię 63 lugrotrawlerów (nazywano je ptaszkami, bo nosiły nazwy ptaków), z których pięć zatonęło w sztormie ( zabierając ze sobą 32 rybaków) z powodu rażących wad konstrukcyjnych. Kadłub jednej z tych jednostek (ex Cietrzew) posłużył do zbudowania Zawiszy Czarnego.

STATKI POMOCNICZE

AHTS - (ang. Anchor Handling Tug / Supply vessel) - statek do pracy przy instalacjach offshore polegającej na obsłudze ich kotwic oraz dostarczaniu zaopatrzenia. Jeden z typów holownika. Niektóre obiekty do eksploatacji zasobów podmorskich, aby utrzymywać się w określonym miejscu, używają kotwic. Ponieważ nie mogą umieścić kilku (4-12) kotwic precyzyjnie (często wymagana jest dokładność rzędu kilku metrów), do tego celu wykorzystuje się holowniki AHT.
Holownik taki wyposażony jest z reguły w dwie główne windy (wciągarki) - holowniczą i roboczą oraz kilka mniejszych wind i kabestanów pomocniczych. W ogólnym zarysie praca polega na podniesieniu kotwicy z miejsca, gdzie dotychczas leżała (na dnie lub w odpowiednich zamocowaniach na obiekcie) i przejściu z nią do miejsca, gdzie ma być rzucona według opracowanego planu, a następnie położeniu (rzuceniu) jej na dno. Istnieją dwie zasadnicze metody operowania kotwicą. W jednej z nich do kotwicy jest na stałe przymocowana lina o grubości zależnej od wagi kotwicy i długości zależnej od głębokości wody w miejscu pracy. Wolny koniec liny jest utrzymywany na powierzchni za pomocą odpowiedniej boi. Do powierzchniowego końca dołącza się linę roboczą holownika. Drugi sposób polega na użyciu Permanent Chain Chaser. Jest to rodzaj kołnierza, obręcz, ślizgająca się po linie lub łańcuchu kotwicznym, łączącym kotwicę z obiektem. PCC jest łączony z liną roboczą holownika i przeciągany do kotwicy.

Holownik - statek lub okręt pomocniczy konstrukcyjnie przewidziany do holowania (prac holowniczych). Posiada silnik o niewspółmiernie dużej mocy i uciągu (do kilkudziesięciu ton siły) w stosunku do wielkości. Ze względu na wielkość oraz dzielność morską dzielą się na:
oceaniczne (nawet do kilku tysięcy ton wyporności i o uciągu kilkuset T)
- redowe
- portowe
- rzeczne
Dodatkowo wyposażone mogą pełnić role jako holowniki:
- ratownicze - jednostki o wysokiej dzielności morskiej mogące ratować ludzi i statki w trudnych warunkach pogodowych przeciwpożarowe
Holowniki wyposaża się w haki holownicze lub windy holownicze z automatyczną regulacją siły naciągu liny holowniczej. Pierwszy holownik został skonstruowany w 1736 roku przez Jonathana Hullsa, napędzany był maszyną parową.


Latarniowiec - statek wodny pełniący rolę latarni morskiej lub innego światła nawigacyjnego. Klasyfikowany jest jako pływający znak nawigacyjny. Przeważnie bez napędu, zakotwiczony na stałe w miejscu, gdzie budowa latarni morskiej jest niemożliwa albo nieopłacalna. Oprócz światła o pewnej charakterystyce (nie może jednak z powodu ruchu obrotowego statku występować światło sektorowe), latarniowce wyposażano w sygnał mgłowy, później w radiolatarnie i radionamiernik, Racon. Zasięg światła latarniowców nie jest daleki ze względu na niskie wzniesienie światła nad poziom morza. Obecnie latarniowce są spotykane coraz rzadziej, zamiast nich stosuje się pławy świetlne (Light-float) lub LANBY (Large Automatic Navigation BuoY) - (Wielka, automatyczna boja nawigacyjna).

Lodołamacz - to jednostka pływająca o specjalnej, wzmocnionej konstrukcji kadłuba umożliwiającej łamanie pokrywy lodowej (np. lodu morskiego). Lodołamacze używane są na zamarzających wodach żeglownych, aby umożliwić w ten sposób żeglugę w okresie zimowym.
Lodołamacze od zwykłych statków odróżnia budowa pozwalająca na bezpośredni kontakt z lodem, który w innym przypadku mógłby doprowadzić do uszkodzeń grożących nawet zatopieniem. Oprócz specjalnie zaprojektowanego, wzmocnionego kadłuba do pracy przy lodzie, jednostki te wyróżnia duża masa, silniki dużej mocy (także napęd jądrowy) oraz odpowiednio wyprofilowany kształt dziobu. Te czynniki nadają lodołamaczom impet, dzięki któremu jednostka może przebić się przez warstwę lodu, która, w zależności od kształtu kadłuba, jest spychana pod kadłub, kruszona lub rozsuwana na boki[1]. Największe lodołamacze mogą przejść przez lód o grubości kilku metrów. W zależności od zwartości lodu, kanałem przebitym przez lodołamacz może przejść grupa statków (konwój), jeden statek idący samodzielnie lub holowany przez lodołamacz (niektóre lodołamacze mają w tym celu specjalnie ukształtowaną rufę, pozwalającą na dociśnięcie dziobu statku do rufy lodołamacza). W najcięższych warunkach (wyprawy arktyczne) lodołamacz jest jedynym statkiem ekspedycji, dostarczając ładunki i prowadząc badania .

Charakterystyka statków wzmocnionych na lód

- Podwójny kadłub z przestrzenią między kadłubem zewnętrznym i wewnętrznym. Przestrzeń między kadłubami może być wypełniona balastem lub powietrzem. Przy uszkodzeniu zewnętrznego kadłuba kadłub wewnętrzny powinien pozostać nienaruszony i utrzymać statek na wodzie
- Płaski kształt kadłuba z zaokrąglonym dziobem. Kształt ten ma umożliwiać wślizgnięcie się kadłuba statku na lód tak aby masa statku mogła ten lód skruszyć
- Specjalna farba do kadłuba odpowiednio wytrzymała i zapewniająca mały opór w kontakcie z lodem
- Specjalnie zaprojektowany układ chłodzenia silników tak aby pobór wody do chłodzenia nie mógł zostać zablokowany przez lód
- Brak stabilizatorów oraz innych części wystających poza obręb kadłuba w celu wyeliminowania możliwości zahaczenia o lód
- Pokładowy śmigłowiec przydatny do prac badawczych oraz do wyszukiwania najkrótszej drogi do niezamarzniętych obszarów
- Ster i śruba okrętowa schowane za kadłubem tak, aby lód przesuwający się do tyłu ich nie uszkodził
- Wzmocniony pas lodowy na wysokości 1 metra ponad i poniżej linii wody - jest to miejsce, gdzie kadłub jest wzmocniony poprzez grubszą stal i dodatkowe wręgi. Wzmocniony statek ma około 2 razy więcej wręg niż porównywalny zwykły statek
- Duża siła napędowa w przód i w tył umożliwiająca manewrowanie w gęstym lodzie.

Charatkerystyka lodołamaczy

- Zwiększoną masę aby łatwiej kruszyć lód własnym ciężarem gdy ich silniki wpychają statek na lód
- Bardzo łagodnie wznosząca się pochyłość dzioba (szczególnie na linii wodnej) ułatwiająca wślizgnięcie się kadłuba na lód zanim ciężar statku zacznie łamać lód
- Kadłub wykonany ze specjalnej stali uzyskującej największą wytrzymałości w niskich temperaturach
- "Stożek lodowy" chroniący ster i śrubę w ruchu wstecznym oraz "nóż lodowy" chroniący je przy ruchu na wprost
- Elektryczne silniki napędzające śruby. Dają one możliwość przyłożenia dużego momentu obrotowego nawet przy małych obrotach. Dzięki temu uderzenie w lód przy małych obrotach nie zatrzyma silnika głównego
- Silnie wzmocnione śruby z wymiennymi łopatami z możliwością wymiany łopat na morzu
- Silniki dużej mocy: typu Diesel, turbinowe lub z napędem jądrowym
- Systemy wytwarzania bąbli powietrza wokół kadłuba wspomagające łamanie i przesuwanie lodu
- Strumienie gorącej wody pod linią wodną wspomagające kruszenie lodu
- Możliwość szybkiego przepompowania dużej masy wody między zbiornikami balastowymi w celu rozbujania statku na boki
- Kadłub podzielony na komory, zabezpieczające przed zatonięciem statku w przypadku uszkodzenia kadłuba zewnętrznego
- Silne reflektory (szperacze) używane w nocy w warunkach nocy polarnej. - + wszystkie sechy statków wzmocnionych na lód

Statki półzanurzalne - są samowystarczalną jednostką pływającą posiadającą możliwość częściowego zanurzenia kadłuba i ponownego jego wynurzenia. W pozycji półzanurzonej uzyskuje większą stateczność niż klasyczne jednostki pływające, jednak wymaga odpowiedniego balastowania. W przeciwieństwie do okrętów podwodnych zanurzana jest jedynie część , a nie całość kadłuba. Statki półzanurzalne służą głównie do transportu obiektów posiadających własną pływalność.
Półzanurzalny statek ciężarowy, zwany też flo/flo (ang. float-on/float-off - wpłyń/wypłyń) ma nisko położony, długi pokład pomiędzy nadbudówką dziobową a maszynownią na rufie. Napełnienie zbiorników balastowych powoduje zanurzenie dolnego pokładu pod powierzchnię wody, pozwalając na umieszczenie nad nim innych statków, platform wiertniczych lub dowolnego pływającego ładunku. Po wypompowaniu wody ze zbiorników pokład z ładunkiem unosi się ponad wodę. Dla utrzymania równowagi zbiorniki mogą być napełnione nierównomiernie.
Największym odbiorcą usług flo/flo jest przemysł naftowy. Statek półzanurzalny potrafi przetransportować platformę wiertniczą z miejsca jej konstrukcji do miejsca wydobycia w czterokrotnie mniejszym czasie niż potrzebowałaby na to platforma z własnym napędem.
Marynarka wojenna USA użyła statków półzanurzalnych do transportu swoich dwóch uszkodzonych okrętów. Pierwszym była fregata rakietowa USS "Samuel B. Roberts" , niemal zatopiona przez minę morską w centrum Zatoki Perskiej 14 kwietnia 1988 r. Fregata została przetransportowana przez Dubaj do Newport w Rhode Island przez statek Mighty Servant II. Dwanaście lat później transportowiec Blue Marlin zabrał niszczyciel rakietowy USS "Cole" z Adenu w Jemenie do Pascagouli w stanie Mississippi, po tym, jak okręt został uszkodzony w ataku bombowym 12 października 2000 r.

Wiele z największych statków, wliczając Mighty Servant I, Blue Marlin i Black Marlin są własnością firmy Dockwise. W 2004 r. Dockwise powiększyła pokład Blue Marlin, czyniąc go największym transportowcem świata. Dwa statki firmy zostały zniszczone: Mighty Servant II wywrócił się po zderzeniu z podwodną przeszkodą w Indonezji w listopadzie 1999 r. Mighty Servant III zatonął po wyładowaniu modułu wiertniczego Aleutian Key na wodach przybrzeżnych Angoli w grudniu 2006 r. jednakże został podniesiony, odrestaurowany i powrócił do służby.

Kablowiec - specjalistyczny statek (jednostka pomocnicza) przystosowany i zbudowany w celu układania, podnoszenia, konserwacji i napraw kabli podmorskich. Jednostka ta posiada zabudowane na dziobie i rufie specjalne urządzenia do spuszczania i podnoszenia kabla. Na pokładzie znajdują się też specjalne koliste pojemniki (szpule) służące do magazynowania kabla. Kablowce dzielą się na:
pełnomorskie – pojemność rejestrowa do kilku tysięcy BRT;
przybrzeżne;
barki kablowe.

Bunkierka - niewielki zbiornikowiec lub barka zaopatrujaca statki (okręty) w paliwo ciekłe, rzadziej wodę kotłową. Wyposażony jest w urządzenia do przeładunku cieczy: pompy, węże o dużych przekrojach na specjalnych wysięgnikach pozwalające na bezproblemowe podanie paliwa na jednostkę zaopatrywaną. Swoje zadania realizuje na redzie w portach oraz na pełnym morzu.

Lichtuga - mała jednostka pływająca przeznaczona do rozładowania statku w celu zmniejszenia zanurzenia np. przed wejściem do portu albo ściągnięciem z mielizny. Także jednostka o małym zanurzeniu i płaskim dnie przewożąca ładunek ze statku do portu albo bezpośrednio na brzeg. Ogólnie niewielki statek przeważnie bez napędu, o płaskim dnie i małym zanurzeniu zdolny do dowozu towaru w płytsze miejsca np. ujście rzeki. Od typowej barki rzecznej różni się przystosowaniem do żeglugi po otwartym morzu. Typowa lichtuga to kilkusettonowa, pełnopokładowa, barka rzeczna przystosowana do żeglugi morskiej dzięki wysokim burtom. Przeważnie bez napędu pływała w zestawie z holownikiem. Często posiadały proste, dwumasztowe ożaglowanie skośne traktowane jako napęd uzupełniający i awaryjny. Ze względu na kształt kadłuba słabo pływały pod żaglami. Czasem jako lichtugi dożywają swoich dni zdeklasowane, małe i średnie statki pełnomorskie. Np. tak skończyły polskie statki "Elemka" (jako Cornelia) i "Śląsk" (jako LCH-ZPS-2).

Pilotówka - specjalistyczna jednostka pływająca służąca do transportu pilota morskiego i przedstawicieli innych organów portowych na lub ze statku podczas ich przemieszczania się na redzie portu morskiego w związku z wykonywanymi czynnościami. Pilotówkami są zazwyczaj szybkie łodzie motorowe, zdolne do szybkiego dotarcia do burty statku, celem dostarczenia na jego pokład pilota (lub też w przypadku gdy statek wychodzi z portu prowadzony przez pilota – zdjęcia go zeń). Podchodząc do burty statku pilotówka powinna zrównać swą prędkość z jego prędkością tak, by pilot mógł, bez większych trudności, wspiąć się po sztormtrapie na pokład lub zejść z niego.

Pogłębiarka - jednostka pływająca, której roląjest pogłębianie akwenów morskich i śródlądowych. Dzielimy je na pogłębiarki morskie, portowe, redowe, śródlądowe.
Możeemy je również sklasyfikować ze względu na metodę pogłębiania:
- pogłębiarki chwytakowe: operacja pogłębiania odbywa się za pomocą chwytaka linowego. Pogłębiarki chwytakowe typu morskiego zwykle posiadają własny napęd i kadłub typowego statku, na którego dziobie zainstalowany jest obrotowy dźwig chwytakowy a śródokręcie przeznaczone jest na urobek. Czasem morskie pogłębiarki chwytakowe wyposażone są także w dodatkowe dźwigi umieszczone na burtach. Pogłębiarki chwytakowe typu portowego są pontonem bez własnego napędu i zwykle wyposażone są tylko w jeden dźwig. Z uwagi na niską wydajność pogłębiarek chwytakowych wykorzystuje się je na akwenach, na których praca ich wydajnieszych odpowiedników jest utrudniona, np. w miejscu występowania kamienistego, bardzo spoistego czy też do wydobywania resztek budowli hydrotechnicznych

- podwodne: stanowią odmianę pogłębiarek chwytakowych; mają postać podwodnego gąsienicowego pojazdu z ramieniem zakonczonym chwytakiem (podobnie, jak koparka). Pojazd kierowany jest przez płetwonurka znajdującego się w kabinie pogłębiarki. Kabina może być typu "mokrego" (operator pracuje zanurzony w wodzie), jak i "suchego" (woda ze szczelnej kabiny jest wypompowana)

- pogłębiarki wieloczerpakowe (kubłowe) umożliwiają pogłębianie w sposób ciągły poprzez mechaniczne odspojenie gruntu. Charakterystyczną cechą budowy pogłębiarek tego typu jest duże wcięcie w płaszczyźnie symetrii kadłuba, zwykle na rufie, przez które przechodzi drabina czerpakowa z łańcuchem czerpakowym. Przemieszczanie pogłąbiarki względem dna odbywa się poprzez motylkowanie lub wyjątkowo przez bruzdowanie.

- pogłębiarki ssące, których praca polega na zasysaniu wody i kawałków gruntu do rurociągu ssawnego podłączonego do pompy gruntowej. W celu łatwiejszego odspojenia gruntu, głowicę ssącą pogłębiarki wyposaża się w spulchniacz (hydrauliczny lub mechaniczny). Zassana mieszanina wody i gruntu (w ilości ok. 25% objętości tego drugiego) w komorze kamiennej odfiltrowywana jest z kamieni i większych przedmiotów, następnie przechodzi przez pompę gruntową i rurociągiem zostaje odprowadzona na miejsce składowania refulujące, które urobek (refulat) na miejsce składowania odprowadzają pływającym rurociągiem nasiębierne, które urobek umieszczają we własnych zbiornikach (hoppersach) ssąco-nasiębierno-refulujące

- pogłębiarki kombinowane, łączące cechy pogłębiarek ssącej i chwytakowej lub ssącej i wieloczerpakowej

Statek badawczy - jego rolą podstawową jest prowadzenie wszelakich badań na morzu. Oznacza si.ę je skrótem R/V ()ang. research vessel). Moga prowadzić badania nie tylko w celach tylko naukowych, również komercyjnych. Przeznaczenie wymusza wyposażenie ich w bardzo nowoczesny sprzęt naukowy.

Polskie statki badawcze wycofane ze służby:
- RV Ewa
- RV Birkut
- RV Wieczno
- RV Hydromet
- RV Doktor Lubecki
- RV Profesor Siedlecki
- RV Profesor Bogucki
- RV Skowronek
- RV Pomorzanin
- RV Oceanograf I i II

Polskie statki badawcze w służbie:
- RV Oceania
- RV St.barbara
- RV Kaszubski Brzeg
- Nawigator XXI
- Horyzont II
- RV Baltica

Statek pożarniczy - jednostka pływająca przeznaczona do zwalczania pożarów na jednostkach pływających i na obszarach portowo-stoczniowych (od strony morskiej). Statki pożarnicze dysponują specyficznym wyposażeniem gaśniczym (m.in. pompy wodne o dużej mocy, armatki wodne i środki chemiczne). Zakres działania nowoczesnych statków pożarniczych został rozszerzony o zwalczanie skutków katastrof ekologicznych. Załogi statków pożarniczych to wyspecjalizowana kadra pożarniczo-ratunkowa. Tradycją polskiego nazewnictwa okrętowego stało się nadawanie statkom pożarniczym nazwy "Strażak" z kolejnym numerem porządkowym na burcie. Stacjonowanie jednostek gaśniczych jest szczególnie ważne w rejonach rafinerii i terminali przeładunkowych gazu, ropy naftowej i chemikaliów.

Statek - baza nurkowa - (DSV ang Diving Support Vessel - statek wsparcia nurkowania) - jest to statek umożliwiający działanie nurków w miejscach odległych od brzegu. Statki takie pojawiły się na przełomie lat 60. i 70. XX wieku, w związku z rozwojem podmorskiego górnictwa ropy naftowej i gazu, na Morzu Północnym i w Zatoce Meksykańskiej. Wcześniej wyposażenie do nurkowania było montowane doraźnie na innych statkach i barkach, wraz ze wzrostem ilości instalacji podmorskich i prac z nimi związanych, opłacalne stało się przeznaczenie niektórych statków tylko do takich prac.
Podstawowymi cechami statku-bazy nurków są:
Możliwość utrzymania się statku w określonym miejscu z wystarczającą dokładnością (kilka-kilkanaście metrów) (Dynamiczne pozycjonowanie statku lub, dla mniejszych głębokości, zestaw kilku kotwic).
Posiadanie urządzeń dostarczających nurkom czynnik oddechowy (w zależności od głębokości powietrze lub mieszanki helowo-tlenowe).
Wyposażenie w sprzęt do ratowania nurków: komora dekompresyjna, odpowiednio wyposażony szpital, lądowisko dla helikoptera.
Oprócz tego statki są wyposażone w urządzenia umożliwiające i ułatwiające różne prace podwodne: Dźwigi (z możliwością opuszczenia haka kilkaset metrów poniżej powierzchni), dzwon nurkowy, zdalnie sterowane pojazdy podwodne, zaplecze warsztatowe, możliwość zaokrętowania większej liczby osób (w specjalnych modułach mieszkalnych), moon-pool ("studnia", biegnąca przez dno statku, ułatwiająca zanurzanie/wynurzanie nurków i sprzętu).
Rolę statku-bazy nurków może też pełnić wielozadaniowy statek wsparcia offshore, który jest wyposażony w odpowiedni sprzęt. (Statki takie, oprócz sprzętu do nurkowania, mogą mieć dźwigi (o udźwigu kilkuset ton), wieże do wierceń, sprzęt do układania kabli lub rurociągów, sprzęt ratowniczy i do walki z pożarami na platformach itp.).

Statek Szpitalny - zaprojektowany lub przystosowana do użytku jako pływający szpital. Podczas I wojny światowej do funkcji statków szpitalnych przystosowywano brytyjskie pasażerskie liniowce, takie jak HMHS "Britannic",RMS "Mauretania" i RMS "Aquitania". Podczas II wojny światowej funkcję tę pełniła tylko RMS "Aquitania", bo "Britannic" zatonął w 1916 po wpłynięciu na minę niemiecką, a "Mauretania" została zezłomowana w 1934.
Współczesne okręty szpitalne opatrzone są Czerwonym Krzyżem lub Czerwonym Półksiężycem, co zgodnie z postanowieniami konwencji genewskich daje im ochronę definiowaną przez przepisy międzynarodowego prawa humanitarnego.
Największymi na świecie, nadal pełniącymi służbę okrętami szpitalnymi są należące do Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych USNS "Mercy" i USNS "Comfort". Oba okręty to przebudowane zbiornikowce. Obecnie Marynarka Wojenna RP nie posiada żadnego okrętu stale pełniącego funkcję pływającego szpitala. Podczas wojny w Zatoce Perskiej jako okręt szpitalny służył przebudowany w tym celu okręt szkolny ORP "Wodnik".

Szalanda - rodzaj statku, służący do przewozu urobku wydobytego przez pogłębiarki. Cechą charakterystyczną jest to, że szalandy mają możliwość samodzielnego i szybkiego rozładunku przez otwarcie klap w dnie lub burtach. Powoduje to wypadnięcie ładunku (kilkaset a nawet kilka tysięcy ton w ciągu kilku- kilkunastu sekund). Na wodach płytkich stosuje się szalandy bocznoklapowe, a na głębokich - dennoklapowe.



Lesław Furmaga, Józef Wójcicki: Mały słownik morski. Gdynia: Mitel International Ltd, 1993 Michael Hancox: Anchor Handling. Ledbury: Oilfields Publications Limited


Powrót do strony poprzedniej

Powrót do strony głownej

Menu

O Półwyspie Helskim
Morze Bałtyckie
Perły naszej floty
Herby miast nadmorskich
Legendy
Alfabet Morse'a
O Trójmieście
O Kołobrzegu
Łeba i okolice
Latarnie morskie
Dla żeglarzy
Mierzeja Wiślana
Wybrzeże zachodnie
Ciekawostki
Człowiek Morza
Opowiadania
Kącik multimedialny
Pogoda
Banner